hindi ko alam kung paano nagsimula basta naalala ko na lang na kumakain tayo.
di ko alam kung bakit parating may pagkain sa panaginip ko lately. siguro dahil di ako kumain ng dinner kagabi pero ewan ko na lang rin. balik sa eksena. nakatalikod ka sakin, may kinukwento ka ata o binabasang libro o kung ano tapos lumapit ako tapos niyakap kita. hindi ko alam kung epekto yun ng unan na akap akap ko nang pagtulog ko pero para sa akin ramdam na ramdam ko ang bawat kurba ng katawan mo at ang halimuyak ng pabango mo.
binalot ko ang katawan mo ng mga bisig ko, akala ko magagalit ka nung maramdaman kong yung kamay mo e pinatong mo sa kamay ko. inakala kong aalisin mo ang kamay ko, pero nagulat ako sa susunod na ganap. hinigpitan mo ang hawak mo sa kamay ko at para bang sinecure mo ang kamay mo sa kamay ko at parang pinahigpitan pa ang kapit ko sayo.
napahalik ako sa balikat mo at sinabing "dyan ka lang. gusto ko andyan ka lang parati..
...para sa akin."
sa pagpikit ko e ang huling nakita ko e ang ngiti mula sa labi mo at parang may sasabihin ka sana kaso bigla akong nagising.
siguro ang sinabi mo sakin e para sa susunod na panaginip ko pa malalaman.
sa ngayon kailangan ko munang gumising...
"gising na..
gising na."
panaginip lang
para sa akin
hindi nga siguro lahat e para sa iyo. kung sa akin man e magpapasalamat ako ng lubusan, kung hindi naman e siguro oras na para idaan na lang sa ngiti ang lahat. nakakapagod ng makipagpunong braso sa mga tinginingining na feelings na yan. nakakapanlumo lang rin kasi na hindi mo maiwasang magexpect ng kung ano out of something gaya ng may pinapakita syang mga bagay na ikinatutuwa mo o sadyang nagiging attached ka lang rin siguro. kakupalan lang sa mga hindot na di umaamin na kahit papaano hindi sila kinikilig kapag may pasimpleng hi o ngitian lang sya ng crush nya. sa mga bagong tuklas patungkol sa mga taong bago mo pa lang nakakasalamuha e parang nakakagimbal man pero parte rin yun ng proseso e. hindi naman pwedeng ipilit mo sa sarili mo at sa kanila yung mga ideals mo sa kanila. masyado ka namang sakim nun.
tsaka mas ok na rin siguro na tanggap mo sya sa kung ano/sino ang kabuuan nya. hindi yung parang ilang parte lang nya yung gusto mo. kasi lahat e nagdadaan sa pagbabago. kaya ipoproseso mo pa yun. minsan kasi kailangan mo ring gumamit ng utak. hindi puro puso lang.
nakakalungkot lang kasi masyado na atang moderno ng panahon na hindi na ako makasabay sa kung ano mang nangyayari. kung ano man yung cool o acceptable sa iba e parang di pa ring katanggap tanggap para sa akin. siguro nagiging grumpy na ako o sadya lang judgmental o baka nasasama lang sila sa pagiging stereotypical ko. ewan ko. minsan kasi di ko rin maintindihan talaga. kailangan mo lang sigurong tanggapin na hindi lahat at para sayo. kaya kung kanino mo man ibabahagi yang feelings mo, good luck .:)
kasi sa ngayon marami ang naghihirap.
isama mo na rin ang pakiramdam o front mong feelings na mapagpanggap, mapagkunware at matapang.
para kay dream girl
napanaginipan na naman kita kagabi.
nagsimula ang kwento ng inaya kita manuod ng movie. nakalimutan ko na kung anong movie yung inaya ko sayo pero pumayag ka naman. may dala akong pizza at yung movie na inakala kong sa sinehan e sa bahay lang pala natin papanuorin. kasi maraming tao sa sinehan premiere ata kaya iba na lang ang papanuorin natin at nauwi tayo sa bahay ninyo. naalala ko na habang naglalakad tayo e nakahawak ka sa braso ko. tapos kumakanta ka ng 'kahit kailan' ng southborder. di ko alam kung bakit yun ang kinakanta mo pero napapangiti ako habang kumakanta ka. at para makaduet kita e ako yung instrumental part dun sa sax haha.
so nagskip na yung scene at nasa couch tayo at kumakain ako ng pizza. bigla akong nagkaurge para umihi so nagpaalam para magpunta ng banyo tapos nakita ko yung ate mo kasama yung baby nya. tinanong ko kung san ang banyo, tinuro nya dun sa bandang kaliwa may pinto dun at yung switch ng ilaw e bago pumasok ng pinto sa bandang kanan. so pagkatapos ko gawin ang aking business e lumabas ako at pabalik na papunta sayo e tinawag ako ng ate mo. nagusap kami habang nilalaro ko yung baby nya. tapos di ko alam kung tinatakot nya ako o ewan ko lang pero tinanong nya kung seryoso ako sayo, ang sabi ko lang e "i like her a lot" at syempre bilang ate nya e ang sabi nya e "saktan mo lang yang kapatid ko yari ka sakin" pero nakangiti naman sya at alam naman ata nyang di ko kaya yun. anyway natuwa ata ako masyado sa kakalaro ng baby nya at napansin na rin ata nyang matagal akong nawala kaya hinanap na nya ako. nung nagkita kami e natawa lang sya kasi puro laway na ako nung baby pero di ko na pinapansin. iba rin kasi ang epekto ng pagkarga sa mga bata.
parang naubos yung oras namin kakalaro sa baby at hindi na namin natapos yung pinapanuod namin. i had a lot of fun. seriously, gumising akong nakangiti kahit wala akong idea kung ano ba talaga ang pinanuod namin dun sa panaginip ko.
sana nga lang totoong alaala na lang yun instead sa panaginip.
smokey mountain - pier - divisoria
alam ko namang aalis kami pero di ko naman inexpect na maaga pala. mga alas tres ng madaling araw ako nakatulog kasi may binabasa ako (hindi related sa studies whatsoever) so mabalik lang.
habang nasa byahe papuntang pier parang tour guide si tatay. "o dyan banda ninong jimmy ni (insert kapatid's name)" "ay mali dun pala banda lagpas na" , mayron ring "dun sa tabi ng dating petron na ngayon e ibang gasolinahan na yung restaurant na nagseserve ng pansit na paborito ng mommy mo." "dyan dati nakatira sila mommy mo, binenta yung bahay nila dun para mabili yung bahay sa ***** verde." "dito ako dati pumipila nung nagta-tricycle pa ako.."
maraming ala-ala. estranghero man sa akin pero nakikinig pa rin ako. kahit di ko masyadong maintindihan kasi maingay yung takbo ng jeep at marami ring maingay na katabi. (tinatanggal ko naman ang headphones ko kapag kinakausap ako ng tatay ko pramis). tapos nung may nakikita na akong mga parang daungan. humirit si tatay na malapit na daw kami sa pier. nalampasan na namin yung bagsakan ng mga isda na nagsusupply ng mga isda sa buong maynila sabi nya. tapos kaunting sulong ng jeep naamoy ko na yung halimuyak ng smokey mountain. napaka cliche siguro kung biglang tutugtog sa radio yung "paraiso" ng smokey mountain sa radio, kaso nga lang sa isip ko lang sya nagplay.
nung andun na kami sa pier, mahigit dalawang oras kaming naghihintay. wala pa pala yung kausap nya. nung dumating e hindi pa daw naibababa yung kargada mula sa barko kasi may inaantay pang signatory de juan na hindi pa rin nagpapakita simula kahapon. so ang siste, nagpunta na muna kami sa divisoria para bilhin yung kailangan kong sapatos.
isa sa mga natawa akong paguusap namin ng tatay ko ay nung may naikwento syang nangyari sa kanila nung nanay ko nung minsang naglalakad sila sa divisoria. bigla daw kasing may bumatok sa nanay ko. tapos nun just like magic nawala rin yung kwintas na suot nya! habang humahagulgol daw yung nanay ko e pinuntahan daw nila yung pamangkin ng tatay ko na pulis na dun nakadestino. pagtapos daw magsumbong may pinuntahang tomboy yung pulis. binatukan rin. "pati ang tiya ko tinalo" sabi daw ng pulis, tapos ayun naibalik yung kwintas ng nanay ko.
inabutan na kami ng ala una dun sa divisoria kaya kumain muna kami saglit tapos naglibot libot. nung pabalik na kami ulit sa pier ay inabutan kami ng ulan. ang saya lang. basang basa kami ng tatay ko kahit may payong kaming dala. hindi rin kinaya. buti na lang at waterproof ang bag na dala ko kaya dun ko nilagay yung cellphone ko at hindi nasira. yey.
at nakauwi kami ng mga bandang alas otso. kasi trapik.
art blog
ohaithurr...
di man to bago sa mga nakakakilala sa akin, pero paminsan minsan hobby ko rin ang gumawa ng portrait sketch of sorts para mga kakilala ko at maging sa ilang taong hindi ko naman ganun kakilala..
so for now meron naman akong tumblr para dun pero at the same time gumawa rin ako ng art blog of sorts na inkversuspaper.blogspot.com
pakibisita, magiwan ng comment, at pakikalat parang butter sa tinapay. :)
materyal
kailangan ko na ata ng bagong materyal para sa pagsusulat.
panibagong tema na magandang pagusapan.
pero siguro hindi naman yun mahalaga.
kung wala rin naman gustong bumasa.
mas makabubuti pa siguro yung ganito
konting tipa at lapat ng kwento
baka kinabukasan may maisip na bago
ng hindi naman puro pasintamang nagtatago
late
better late than...you know, uhm you get the gist of it. i think by the time you read this or maybe not (for you have more pressing important matters than reading this shitty blog) i am not trying to make it sounds like it really need attention but whatever works for you right?
it is kind of a drag to notice much drama and dilemma happening all around you, for you can't help being affected by such moments. especially if it reminds you of your own dilemmas and it would make you wonder how it made you still cling on a thin thread of sanity that you think you have while other people barely make it and then they break down eventually.
hopefully i won't be a part of that bunch. i really hope i would. it would be all right. everything will be.
it may not be now, but yeah i know it will.
someday
sing song saknong
sing
hawakan ang mikropono
siguraduhing nasa tono
kapag nagsimula na ang tugtog
pilitin ang tuhod na wag mangatog
song
sa pagpili ng kantang iyong ibibida
humanap ng may nakakapukaw na linya
huwag yung mga pinasikat ng mga artista
na wala namang talento sa pagkanta
saknong
hindi naman kinakailangang apat na linya
ang iba'y paiba-iba at sadyang malaya
sa iba'y parang kulang na sinadya
nagkamali siguro ng bilang o tantiya
hello there
kamusta ka na? matagal na kitang hindi nabibisita. pasensya na. siguro nagtatampo ka na kasi may mga nakakausap na akong bago patungkol sa kung ano mang nararamdaman ko. siguro pakiramdam mo naisantabi na kita at unti unti ng kinakalimutan. hindi naman ganun ang intensyon ko. bagkus, may mga bagay bagay rin na hindi ko na maibahagi sayo gaya ng naibabahagi ko dati. binibisibisita pa rin naman kita kapag mayroon akong oras. alam ko hihiritan mo ako na wala namang taong 24 oras na busy, alam ko naman yun e. siguro natataon lang na sa mga oras na hindi ako busy ay may iba naman akong naiisip gawin so ang siste di pa rin kita nakakausap. naging paulit ulit ang siste at eto na siguro ang isa sa mga tahimik na buwan ng buhay ko. bakit kamo tahimik? wala naman kasi akong maikwento sayo na kaenga-enganyo e. pakiramdam ko rin kasi sa punto ito ng buhay ko, masyado syang boring. kasalan ko rin naman. wala naman rin akong ginagawa para maging exciting yung buhay kong tinatawag kong boring ngayon. sa totoo lang, wala na talaga akong mabahaging may importansya. paulit ulit na rin kasi ang nagiging gawain ko sa mga nagdaang araw sa mga linggo o buwan na nagdaan. naging part na ng routine ko kung ano man yung mga ginagawa ko sa araw araw (malamang) pero ang bottom line- hindi ako masaya.
ayoko na kasing magdrama. nagpapaka indifferent na lang siguro ako.
sa totoo e marami namang pwedeng pagusapan e. ang siste e sasarilinin ko nga lang sya. kaya patawad uli.
magbabalik ulit ako kapag may magandang kwento na ako.
hindi kita iiwan blogger, tandaan mo yan.
kahit maputi na ang buhok ko
iniisip ko kung bubuhayin ko pa tong blog kong natutulog. marami na akong naisulat. pero nasa drafts pa rin. kahit na tapos na. ayoko naman ipublish. siguro ito yung magsisilbing diary ko kung sakaling may mangyari saking masama. (wag naman sana) pero minsan dumadating ako sa puntong napaparanoid ako.
o matagal na akong ganito, at mas lumulutang lang ang katigasan ng ulo ko sa pagcontradict sa mga dapat na ginagawa ko. sa tagal ng panahong lumipas simula ng magkanda gulo gulo ang buhay kong wala pa rin sa ayos e nasanay na ako. o sadya lang talagang nagiging manhid na ako at tuluyan ng maging indifferent sa mga pangyayari sa paligid ko.
pero bakit "kahit maputi na ang buhok ko" ang naisulat kong pamagat nito? napangiti na lang ako sapagkat may nakalaan talagang sulatin tong entry na to, pero sa di ko maipaliwanag na dahilan e ipagpapaliban ko na lang yun at sasarilinin.. pero baka hindi rin. bahala na.
napag isip isip ko rin kasing maging ~*art*~ dump na lang tong blog ko. pero andun na yung tumblr ko para dun. gusto ko rin sanang maging mas maayos na. for a change. pero mukhang matatagalan bago mangyari yun. kasi malamang sa malamang icocontradict ko ulit yung mga iniisip ko. nakakalungkot lang.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
trust issues :
may kinuha akong personality test mga ilang linggo nang nakalipas. naging madali naman para sakin yun. dahil di naman kailangang magreview para sa IQ test.pero dun sa personality test ata ako nadale. sabi nung nagcheck ng test ko. wala daw akong tiwala sa tao. sinundan pa nga niya ng tanong kung may "nanloko" na ba sakin o "nangiwan" at kung ano ano pang tanong na related sa pagkawala ng tiwala ko sa tao. di ko ata sya sinagot sa tanong nayun at bagkus e sinuklian lamang sya ng isang ngiti. pero simula ng mga oras na yun nagsimula na akong maisipisip ulit. ang nakakatoreteng pagiisip kung tama nga ba yun? wala na ba akong tiwala sa tao? na parang lahat ng gagawin nila e pinagdududahan ko sa isang banda kahit na hindi naman talaga. siguro subconsciously may pagdududa talaga. kung sasagutin ko kung may nanloko at nang-iwan na ba sa akin e palagay ko naman sakto lang kung sasabihin kong meron na.
ang masaklap lang e, yung mga tao pang yun ay ilan sa mga taong halos pinagbuhusan ko ng utmost attention and affection. ilan dun e may kinalaman sa mga naunsyaming pagibig. o kung di man naunsyami e pagibig na kelan man e di mangyayari. at sa ibang banda naman e mga taong lubos ang tiwalang ibinigay na sadya namang pinaglaruan ka ng tadhana at binalewala lang nila at iniwan ka na lang ng walang pasabi sa isang tabi.
tapos naman na ang nangyari. di ko na siguro kailangan pang ihingi ng paliwanag kung bakit nila nagawa. siguro naging obvious na rin para sa kanila na dapat alam ko na kung bakit nila yun ginawa. ang malungkot lang e di naman ako yung tipo ng taong nakadepende sa mga signos ng pagkakabigo at paglisan. kahit siguro ilang ulit ka pang magpakita ng kung ano anong signs na yan kung di mo rin naman ako didiretsuhin e wala rin. di ko rin yan iintindihin. magtatanong lag ako ng magtatanong pero wala rin naman akong makukuhang sagot.
kasi komplikado kamo.
kasi...
kasi..
kasi.
darating rin siguro ang panahon na malilinawagan ako sa lahat lahat.kailan man yun ewan ko na lang. di ko naman masabing natuto na ko sa mga nagawa ko. sa mga pangyayaring may dulot na aral para sakin. sa mga pampapalubag loob na naririnig ko sa iba. sa mga salitang nagboboost (di tulad ng boost sa plurk) ng self esteem ko na dapat iniintindi ko pero ewan ko. ayaw ko na lang sigurong pagbigyan ng puwang ang mga yun. kasi mas nanaisin kong sa inyo mismo manggaling yun. di ko nga lang alam kung matatanggap ko pa yun.
sa mga nakakaintindi ng mga nakasulat dito. di naman to likhang fiction. di rin to talambuhay. at mas lalong di rin to hango sa kwento ng komiks o ng xerex o ng roma amor maging ng paborito mong author. kung pinag ubusan mo ng oras basahin ito. malamang wala kang maiintindihan dito. lalo na kung di mo naman ako kilala.
pero wala ka ng choice. umabot ka na dito e. wala ka namang mapapala.
=========================================================================
pahabol:
masarap rin ang minsang nabubuhos mo kung ano ang saloobin mo sa isang tao. mabuti man o hindi. nakakagaan rin kasi ng dinadala. sa tingin ko kasi isa ako sa mga taong mapagtanim ng saloobin. mas pananatiliin kong akin na lamang yun kaysa makasakit ako ng ibang tao o masaktan ko ang sarili ko. minsan kailangan mong sumugal. pero di naman kailangan itaya mo ang lahat lahat ng pag aari mo para lang sa isang bagay na wala rin namang kasiguraduhan. inaamin kong naaalala pa rin kita sa mga oras na nalulungkot ako. sa mga gabing di makatulog at pinapakinggan ko ang ilang tunog na galing mismo sa yo. sa pagkanta sa mga liriko ng musikang nagbibigay sa akin ng ngiti. at sa tunog na nagpapatahan ng aking balisang damdamin. gusto kong itanong kung kamusta ka na? kung ano na ang pinagkakaabalahan mo? naaalala mo ba ako kahit paminsan minsan? at kung alam mo pa bang buhay pa ako?
recording 09
*di na ako marunong magedit ng audio. :|
unang buslo kabyos, ikalawang buslo sablay!
ilang segundo na lang ang nalalabi. tabla ang parehong koponan. at pinakaimportanteng tira sa buong laro ay nakasalalay sa mga mangyayaring kasunod.
dribol
dribol
buntong hininga habang inaalala at isinasantabi yung mg asungot na katunggali na nasa kaliwa, kanan at nasa likuran ng ring. iblanko ang isipan. panatilihing nakatutok ang imahe ng ring na unti unting lumalaki para mas madaling maipasok ang bolang kanina mo pa dinidribol.
dribol ulit..
sa kabila ng ingay at panggugulo ng iba ay di nagpapaapekto. siguro ay handa ka ng bitawan ang at pakawalan ang unang buslo. tinantya. inispat mabuti. pagkahagis napansing mayroong mali. kung nakaslowmo ang kuha mula sa ibat ibang anggulo. mapapansin agad kung ano ang pagkukulang.
diretso naman ang pagbitiw, nakaayos ang porma ng kamay, kinulang lamang sa lakas.
kabyos.
nakakabinging tawanan ang sumunod. natabunan ang inis ng ingay ng mga nasa paligid. parang nanlambot ang tuhod sa pagkakamaling nagawa. sa kabila nuon e nilapitan ka ng mga kakampi. tinapik sa balikat. "ok lang yan may kasunod pa naman" muling kinalma ang sarili. inantay iabot ang bola. ikalawang pagkakataon na ito.
nanginginig ang kamay. kabado. nanlalamig ang mga pawis na tumutulo sa gilid ng mukha. tuyo ang lalumunan. tiniis ang sakit sa paglunok ng laway. pumikit. pagmulat ng mata'y walang pag-agam agam na binigay ang ikalawang buslo.
pinagmasdan ang bolang umiikot sa himpapawid..
ang bolang ng pag-asang mag-uuwi ng tagumpay..
ang siyang magbibigay ng buhay sa koponan niyong nalulumbay..
subalit sumablay.
ayun patay.
bulung-bulungan ng hangin, ilang minuto bago maghating gabi
alay
patungo sa iyo, ako'y naglakbay
sa mga susunod na araw pang darating
pagtupad ng isa sa aking pangarap
mamaya
pag ihip ng apoy sa kandilang hindi dapat sinindihan
akala mo siguro nakalimot na ako, sa bawat araw na nagdaraan na hindi kita naaalala, sa bawat taong nakakasalamuha ko na hindi kita naikukwento man lang. siguro sa mga oras na ito kinamumuhian mo na ako. di naman kita masisi kung ganun man ang pakiramdam mo. may mga pagkukulang rin naman ako sa iyo. aminado ako sa mga yun. nangyari na ang mga nangyari. parte na iyon na ng nakaraan natin, parte ng aking pagkatao, at kung nasan ka man ngayon.
hindi siguro sapat kung sabihin ko mang patawad ng paulit ulit, malamang hindi mo na mararamdaman ang sinseridad ng mga salitang ito lalo pa't ngayong wala ka na. kung isang malaking dagok ang nangyayari sa akin ngayon dahil sa ginawa ko ay tatanggapin ko,o malamang ay hinaharap ko na sya sa bawat araw na nagdaraan. kung kinakailangan pa akong parusahan, bigyan mo man lang ako ng signos kung paano ko maisasakatuparan ang iyong nais. kung hindi pa sapat ang pagkapaso ng aking sarili sa pagtangkang hipan ang liwanag na nagsisilbing buhay mo. sa pagkadama ng init ng bawat mainit na patak na ikinukumpara mo sa mga luhang iniiyak mo. bawat luhang ipinatak ay may kasunod na daliring napapaso na nagpupumilit pawiin ang sakripisyong ginagawa mo.
sa sandaling panahon ng ating pagsasama, at kung sakaling magkakaharap man tayong muli, personal kong ihihingi ng kapatawaran ang mga salang nagawa ko. hiling ko sana'y nasa puso mo pa na tanggapin ako sa likod ng lahat ng aking pagkukulang at sa pag-ihip ng apoy na nasa dulo ng nasusunog na pisi na nagkokonekta ng buhay mo na nakasalalay sa aking kamay.
so kamusta ka naman?
natanong na rin sakin to ng ilang ulit. madalas ang sagot ko e ang usual na "walang bago"
pero ano nga ba ang dapat kong isagot? "ok lang", "sakto lang" ...pero yun ba talaga ang gusto kong ipahatid?
kung di naman talaga ako ok, kailangan ko bang sabihing ok ako? kahit na halata namang hindi. o kung sasabihin ko namang sakto lang e parang ang dating naman nun e niloloko ko ang sarili ko. sa tingin ko naman e niloloko ko lang naman talaga ang sarili ko. sawang sawa na rin ako sa mga nangyayari sa pang araw araw..
di naman ganun kadali e. marami tayong pinagdadaanan. di lang naman ako ang tao sa buong mundo na kailangang pansinin ng lahat ng tao. pero sa kasamaang palad may mga taong papansin sayo. kakamustahin ka, gustuhin mo man o hindi. ano nga ba ang punto ko? wala. panibagong yugto lang naman to ng pagkabagot ko isinalin ko lang sa blog ko, hindi para sa kapitbahay naming walang ginawa araw araw kung hindi magbingo sa kalsada at makipagtalo sa tuwing nadadaya ang dalawang pisong taya nya, o sa mga kaibigan kong nakasalamuha ko ng matagal, biglang lilisan, at muling magbabalik. at mas lalong hindi para sa mga kamag anak ko, para kanino pa? edi sa akin. lahat naman ito e nagiging basehan nila upang magbigay ng opinyon sa kung ano man ang nais nila. pwede itong maging salamin ng pagkatao ko. o maging batayan nila kung bakit ako nagkakaganito.
ano ang ending? wala pa. tuloy tuloy pa rin ang kwento e, buhay pa naman ako. mamaya matutulog ako at kung suswertihin mananaginip. na sa panaginip na yun masaya ako. masaya talaga. di tulad ng maskarang kailangan kong suotin araw araw na as tuwing may problema e ibabaling ko ang mukha ko sa kabila para di makita yung gusot sa mukha ko o maging ang pagbabago sa magiging kilos ko. mas mabuti na siguro yung ganun. kahit alam na alam mong hindi.
bakit ang boring? ganun talaga e. di naman kailangan bigyan ng importansya para sa iba yung mga ganitong hinaing. di naman rin ako makata para idaan ko sa mga matatalinhagang salita o balutin ng kung ano anong palamuti yung mga ginagawa ko para bigyan ng pansin o gawan ng papuri ng iba.
mas ok na para sa akin na maging ganito. di naman titigil ang mundo pag nawala yung pagganito ko di ba?
tignan na lang natin baka bukas maiba naman...
you don't bite the hand that feeds you
true.
you can only bark and obey to their whims.
you can run and struggle all day long.
but at the end of the day you will find yourself bound by chains around your neck.
struggling all your life to be free...
nakaw
mahirap yung bigla kang mawawalan ng kung ano ano. higit sa lahat pera. oo pera. di naman lingid sa kaalam ng usual na kasama ko sa bahay na kapos ako sa pera. pero syempre di mawawala yung mga uninvited guests na titigil pa at manunuluyan ng ilang araw. ok lang naman sana, sa isang banda e di ko naman to bahay. sa tita ko to. at sinasamahan lang talaga namin ang lola ko. ang kinasasama ko lang ng loob e walang wala ka na nga. lalo pang mawawalan. magulo? oo kahit ako naguluhan dun. isama na natin ang katotohanang mahirap magbintang. oo mahirap pagbintangan ang isang tao na sya yung responsable sa nawawala kong pera. kahit na kilala mong sya yung pinakamalikot ang kamay na bumisita sa inyo. damay damay pa at pati mga anak nya e namana ata yung ganun. nahuli mo na sa akto di pa aamin. nakakasama talaga ng loob. pakunswelo de bobo pa na di lahat lahat ng pera mo kinuha. o yeh nagtira pa naman ng 120 petot. nakakapagtaka. di naman ako umaalis so alam ko kung magkano pa ang pera ko. dapat na talagang bumili ng kandado para sa bag ko. dun ko na lang ulit ilalagay ang pera ko. pero lalagyan ko na ng kandado. yung susi di mo makikita parating nasa akin yun. better yet kunin ko kaya yung mga lock na de numero? ewan ko. nagtatatlong isip na kong maglagay ng pera sa mga lugar na di naman ganun kaobvious makita pero may nakakahanap pa rin e. matyaga talaga, lalo na pag andito sila. lahat talaga ng mga bagay na madaling madampot at maitago kailangan talagang itabi. tongeno mo po. pakyu ka sa ert. sayong sayo na yung perang kinuha mo sa bag ko. di man yun kasing laki ng gaya ng nawala sa lola ko pero paunti unti ka naman kung tumira. pwede namang manghingi e. papahiramin naman kita. kung di man kita mapahiram yun e sa kadahilanang wala akong pera o may pinaglalaanan ako dun sa naitabi kong pera.