unang buslo kabyos, ikalawang buslo sablay!

ilang segundo na lang ang nalalabi. tabla ang parehong koponan. at  pinakaimportanteng tira sa buong laro ay nakasalalay sa mga mangyayaring kasunod.

dribol

dribol

buntong hininga habang inaalala at isinasantabi yung mg asungot na katunggali na nasa kaliwa, kanan at nasa likuran ng ring. iblanko ang isipan. panatilihing nakatutok ang imahe ng ring na unti unting lumalaki para mas madaling maipasok ang bolang kanina mo pa dinidribol.

dribol ulit..

sa kabila ng ingay at panggugulo ng iba ay di nagpapaapekto. siguro ay handa ka ng bitawan ang at pakawalan ang unang buslo. tinantya. inispat mabuti. pagkahagis napansing mayroong mali. kung nakaslowmo ang kuha mula sa ibat ibang anggulo. mapapansin agad kung ano ang pagkukulang.

diretso naman ang pagbitiw, nakaayos ang porma ng kamay, kinulang lamang sa lakas.

kabyos.


nakakabinging tawanan ang sumunod. natabunan ang inis ng ingay ng mga nasa paligid. parang nanlambot ang tuhod sa pagkakamaling nagawa. sa kabila nuon e nilapitan ka ng mga kakampi. tinapik sa balikat. "ok lang yan may kasunod pa naman" muling kinalma ang sarili. inantay iabot ang bola. ikalawang pagkakataon na ito.

nanginginig ang kamay. kabado. nanlalamig ang mga pawis na tumutulo sa gilid ng mukha. tuyo ang lalumunan. tiniis ang sakit sa paglunok ng laway. pumikit. pagmulat ng mata'y walang pag-agam agam na binigay ang ikalawang buslo.

pinagmasdan ang bolang umiikot sa himpapawid..

ang bolang ng pag-asang mag-uuwi ng tagumpay..

ang siyang magbibigay ng buhay sa koponan niyong nalulumbay..

subalit sumablay.

ayun patay.

bulung-bulungan ng hangin, ilang minuto bago maghating gabi

saan ka nga ba patungo?

naliligaw na namang puso

parating balik parito 

di talaga magkandatuto

para bang nakatingin lang sa harapan

wala ng napapansin sa tagiliran

para makaiwas sa takot na maihalintulad

sinasadyang dahan dahang umusad

sa mga salitang inipon sa isipan

na sa hangin naman binibitawan

pilit mang tinatago at iniingatan

sa tamang oras ito'y pakakawalan

kadalasa'y "sana" ang laging hiling

para maalis ang alin mang nakatabing

maghihintay sa araw ng iyong pagdating

hahamakin ang lahat para ika'y makapiling

ibibigay ang lahat at magpaparaya

kung tanging kapalit nito'y paglaya

ng pusong matagal ng nakagapos

sa kalungkutang hindi matapos-tapos

alay

patungo sa iyo, ako'y naglakbay

may hawak na dalawang bagay

bulaklak sa kaliwa'y tangan

puso ko naman sa kanan.

bulaklak bilang pagsalubong

mabango't bagong usbong

kasabay ang puso bilang alay

lahat ng kaya ay ibibigay

at sa paglubog ng araw

gabi'y muling matatanaw

sana lamang ika'y kapiling
sa mga susunod na araw pang darating

pagtupad ng isa sa aking pangarap

siguro dumating na rin ako sa point na pinagdaanan ng character na nasa manga na ito. napagdaanan ko na yung mga malulungkot na pangungulila, mga pagbelawala sa mga saloobin mo, sa mga sugat gawa ng mga pisikal na pananakit pati mg hindi makitang sugat gawa ng mga pananakit na gawa ng emosyon at kung ano anong shit. tumulo ang luha mo isa man sa mga dahilan na andyan, pwede ring tumulo ang luha mo kasi sa sobrang kasiyahan mo, pero aminin mo - mas madalas bang maluha ka sa tuwa o sa kalungkutan?

maraming kabullshitan sa mundo natin. maaaring alam o lingid sa kaalaman mo, marami talaga. dumating sa panahon na naging iyakin ka. dumaan ka sa panahong lahat ng nagdudulot ng sakit sayo ay kailangang ilabas mo sa pamamagitan ng pagtulo ng luha mo. mamumugto ang mata mo pagtapos mong iiyak yan, pagtapos ano na? oo nga naman, ano ba namang malay ko sa nararamdaman mo..kahit siguro subukan mong ipaliwanag e may makakaintindi ba talaga kung ano ang nararamdaman mo, kung sarili mo nga mismo e hindi mo maipaliwanag kung ano ang nararamdaman mo. 

kailan ba ako tumigil sa pag-iyak sa mga bagay na dapat apektado ako? hmmm siguro ng dahan dahan akong nasanay sa paulit ulit na mga bagay na dapat iiyak ko pero dahil sa ibang pagkakataon na yun e hindi ka dapat magpakita ng emosyon mo e nagpakita ka na lang ng "best poker face" na pwede mong iharap sa mga taong andun. mahirap sa una. pero pag tumagal tagal, siguro kahit may mamamatay sa harap ko e hindi na siguro ako maluluha. putangina lang. para na akong robot. isa siguro to sa mga pinakaayaw kong kaugalian na nakuha ko sa propesyon ko. ang hindi magpakita ng nakapanlulumong emosyon sa harap ng tao. na kailangan mong maging matatag sa harap ng mga suliranin. so siguro iipunin mo lang lahat yun tapos kung magsnap ka e goodluck na lang sa mga mangyayari..

maswerte nga siguro ang mga pumanaw na. sa kabila ng lahat e naranasan nila ang mabuhay, ang masaktan, ang mabigo at magtagumpay. lumuha rin ba sila? malamang oo. wala talagang kinalaman ang mga pumanaw sa sulat kong ito. kung bakit ko nabanggit yun, di ko rin alam. siguro sa sabkonsyo ko e mas gusto ko panandaliang pumanaw. kahit saglit lang. pero babalik rin ako...

bukas.

mamaya

maraming kailangang tapusin

hindi na rin magkandaugaga

kailangan pa bang may unahin

bago ikay maging aligaga

di alam kung san hinugot

mga patutsadang baluktot

kung kailan nais matapos

tsaka ka naman kinakapos

lahat ng bagay halos isinasantabi

yung iba nga tila'y walang pasabi

binabalikan na lamang kung kelan nais

sadyang sayang ang pagtulo ng mga pawis

gasgas na salitang gamit palusot

pantakas sa nagawang gusot

binalak pang sa iba ipaubaya

puro ka kasi sambit ng - mamaya